Narciarstwo alpejskie osób niepełnosprawnych

Narciarstwo alpejskie osób niepełnosprawnych jest dyscypliną mającą dość spore tradycje. Pierwsze zawody narciarzy niepełnosprawnych odbyły się w roku 1948, w austriackiej miejscowości Badgastein. Od tej pory regularnie organizowane są mistrzostwa świata w tej dziedzinie, a także Puchar Świata oraz Puchar Kontynentalny. Najlepsi zawodnicy w omawianej dyscyplinie pochodzą z państw, w których również sportowcy pełnosprawni osiągają największe sukcesy – a więc z Austrii, Niemiec, Szwajcarii, Włoch czy Francji.

HISTORIA NARCIARSTWA ALPEJSKIEGO NIEPEŁNOSPRAWNYCH

Przez pierwszych kilkanaście lat konkurencje paraolimpijskie w narciarstwie alpejskim stanowiły dwie dyscypliny – slalom oraz slalom gigant. Po raz pierwszy medale w tej dyscyplinie rozdano na igrzyskach olimpijskich w Örnsköldsvik w Szwecji w 1976 roku. Od 1984 roku podczas igrzysk w Innsbrucku dołączono do narciarstwa alpejskiego również zawody w zjeździe, zaś od 1994 roku (igrzyska w Lillehammer) – w supergigancie. Z kolei w 1998 roku, na igrzyskach w Nagano rozpoczęto rywalizację narciarzy siedzących.  

Z kolei w Polsce narciarstwo alpejskie osób niepełnosprawnych należy kojarzyć z osobą dr Janiny Tomaszewskiej, która od lat pięćdziesiątych XX wieku zaczęła organizować kursy narciarskie dla osób z amputowanymi kończynami. W 1970 roku odbyły się Pierwsze Zawody Narciarskie dla Niepełnosprawnych Ruchowo, zaś rok później – pierwsze mistrzostwa Polski. Na arenie międzynarodowej Polacy odnieśli kilka sukcesów – były to medale na igrzyskach Paraolimpijskich w Innsbrucku w latach osiemdziesiątych (w slalomie, slalomie gigancie i zjazdach medale zdobyli F. Tracz i E. Dadok).

PODZIAŁ NA GRUPY I ZASADY NARCIARSTWA ALPEJSKIEGO NIEPEŁNOSPRAWNYCH

Zawodnicy startujący w zawodach w narciarstwie zjazdowym są podzieleni na trzy grupy. Pierwszą stanowią osoby startujące w pozycji stojącej, drugą – siedzący, trzecią zaś – niepełnosprawni wzrokowo. Główną zasadą rywalizacji jest oczywiście jak najszybsze pokonanie wyznaczonej trasy.

W narciarstwie alpejskim osób niepełnosprawnych odbywane są zawody w konkurencjach takich jak zjazd, slalom, slalom gigant, super gigant oraz kombinacja. W slalomie oraz slalomie gigancie liczą się zdolności techniczne oraz precyzja, zaś zjazd i super gigant to dziedziny typowo szybkościowe.

Osoby poruszające się na co dzień na wózku lub tez takie, które mają problemy z utrzymaniem równowagi korzystają z jednej narty (tzw. mono – ski), która jest wyposażona w siedzisko. Z kolei osoby z uszkodzeniami górnych narządów ruchu startują z pozycji wyprostowanej i zjeżdżają na nartach tradycyjnych. Stosowanie kijków jest zależne od stopnia niepełnosprawności. Niektórzy mogą stosować także narty spięte lub stabilizatory. Z kolei narciarze z uszkodzeniem wzroku poruszają się po trasie w towarzystwie przewodnika, z którym mają stały kontakt głosowy. Każdy zawodnik posiada przydzielony tzw. handicap, a więc współczynnik, dzięki któremu przelicza się czas rzeczywisty na czas zawodnika, biorąc pod uwagę jego stopień niepełnosprawności.